ผมเปลี่ยนผัน "วิถี" ของ "ชีวีวิชาการ" ของผมจาก สาขาวิชา "ฟิสิกส์" ที่ผมเรียนมาตลอดสาย ตรี-โท-เอก แม้ผมจะ "ลงใจ" ว่าผมจะไม่สามารถเป็น "นักฟิสิกส์" ที่ทำประโยชน์ให้ประเทศชาติ สมกับ "ภาษี" ที่ส่งเสียให้เรียนตั้งแต่ประถมจนจบด็อกเตอร์ได้ แต่ "วิถีและวิธีคิด" แบบนักฟิสิกส์ที่คิดแบบ "องค์รวม" "เชื่อมโยง" และ "บูรณาการ" ผ่านการมอง "ความจริงของธรรมชาติ" ผ่าน "หลักการ" "กฎ" "ทฤษฎี" ช่วยให้ผม "มองเห็นภาพรวมของปัญหาการศึกษา" โดยเฉพาะ "ปัญหาการศึกษาของลูกหลานชาวรากหญ้า" อย่างผม.... เกิดเป็นอุดมการณ์ที่จะศึกษาเรียนรู้เกี่ยวกับการพัฒนาครูพัฒนาการนักเรียนอย่างจริงจัง.... ผมมั่นใจว่าบนเส้นทาง "ชีวีวิชาการ" สายใหม่นี้ เป็นผลดีต่อ พ่อ แม่ พี่ น้อง ผู้มีพระคุณให้ทุนส่งผมเรียน ชุมชน สังคม และประเทศชาติ แบบเรียกได้ว่า "คุ้มค่า".......
หลังจากเริ่มเรียนรู้นี้อย่างจริงจัง ผ่านการทำงานในโครงการ LLEN เกือบ 2 ปี การให้โอกาสในการเห็นคุณค่าของชีวิตการทำงาน ผ่านโครงการขับเคลื่อน "หลักพอเพียง" โดยมูลนิธิสยามกัมมาจล (ท่านอาจารย์ศศินีกับครูใหญ่วิเชียร เมื่อครั้งคุยกันที่โรงเรียนนอกกะลา) .... ไม่นึกว่า... วันนี้ผมจะมีโอกาสนำ "หลักพอเพียง" มาเทียบเคียงใช้ในบทบาท "อาจารย์" .....
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น